Bir zamanlar İran'da bilginler ve şairler tarafından kurulmuş "Suskunlar Meclisi" adında bir topluluk vardı.Bu mecilisin üye sayısı otuz kişiydi ve bu sayıyı sabit tutmaya daima itina gösterirlerdi.Üyeliğin ilk şartı,çok düşünmek ve çok az konuşmaktı.Meşhur şair ve bilgin Molla Câmî, bu meclistekilere çok özeniyordu.Günün birinde Suskunlar Meclisi'nin bir üyesinin öldüğünü duyunca,onun yerine aday olmak için bilginlerin bulunduğu köşke gelir ve kendisini karşılayan kapıcıya bir şey söylemeden,isminin bir kağıda yazarak o sırada toplantı hainde bulunan Susukunlar Meclisine gönderir...Meclis üyeleri bu teklifi görünce biraz üzülürler,zira Molla Câmî oraya layık biri olmakla birlikte,ölen üyenin yerine başka birini almışlar ve kontenjanı doldurmuşlardır.

Bu durumda o meclisin başkanı,bir bardağı tamamen suyla doldurduktan sonra Molla Câmî'ye gönderir...Zeki bilgin durumu kavramıştır;yani,bir damla daha olsa bardak taşacaktır.Bunun üzerine , o da hemen oracıkdaki bir gül dalından küçük bir yaprak koparıp, suyun üstüne koyuverir.Bardak taşmamıştır.Bunu içeri gönderir.Meclisdekiler, bu kibar cevabın manasını anlamışlardır:Su, dolu da olsa, taşmadan bir gül yaprağını taşıyabiliyorsa, bu meclis de böyle bir zâtı neden barındırmasın?Üyeler, bu değerli bilgini de aralarına almaya karar verirler.

Başkan listeye Molla Câmî'nin adını ekler ve otuz sayısının sonuna bir sıfır koyarak 300 yazar;bununla Molla Câmî sayesinde, meclisin değerinin on misli arttığı belirtilir.Listenin son şekli Molla Câmî'ye gelince,meseleyi anlar ama sayının kendisinden dolayı arttırılmış olmasından çok da memnun olmaz...Sağdaki bir sıfırı silerek,otuz sayısının soluna koyar;yani 030 yazar.Mütavazı Molla Câmî, böylece kendisini, solda sıfır sayıyor,bardağı taşırmadığı gibi, o meclisin yapısını da etkilemeyeceğini söylemek istiyordu.Diğer üyeler bunu görünce,saygı ve hayranlıkları bir kat daha artmış olarak Suskunlar Meclisi'nin yeni üyesini selamladılar.