gönderen Yılmazer » 26 Oca 2009, 14:11
[font=Palatino Linotype]Düşünüyor. Sürüler geçiyor insanların kalbinden. Kâh bir koyun sürüsü ağır ağır, kâh bir bufalo sürüsü tozu dumana katan, kâh bir fil sürüsü korkunç çığlıklar atan. Rahat ediyor katılanlar sürüye. Düşünmekten kurtuluyorlar. Geride yükselen bir toz bulutu kalıyor. Geride bir bulut kalıyor beyaz mermerden. Bir adım atamıyor heykeltıraşlar. Bir adım atamıyor, yontu bitmedi. Yontu bitmedi el hâlâ yarım. Taş harekete geçti. Bir ağaç gibi büyüdü heykel. Bir ırmak gibi katıldı kendisine yalnızlar. İşte o anda koptu alkış. Rodin, yürüdü seyirciye doğru. Binlerce elin coşkuyla çırpındığını gördü. Tek bir eli tutamamışken, binlerce el ona doğru yürüdü. Rodin, el çırpan insandan korktu. Arkasını dönüp kaçmaya çalıştı. Eller akbaba sürüsü. Parçalayacaklar Rodin'i. Rodin kaçtı, akbabalar peşinde. Tam çökeceklerdi ki üstüne, tam koparacaklardı ki boynunu, son çare taş kesildi. Eli çenesinde bir heykel. Yalnızlığın ozanı Rilke, alıp keskiyi eline, son pürüzü sıyırdı: "Rodin ün kazanmadan önce yapayalnızdı, ulaştığı ün ise onu daha da yalnızlaştırdı. Çünkü ün dedikleri de alt tarafı yeni bir ad çevresindeki yanlış anlaşılmaların toplamıdır."[/font]
ALİ URAL....
Gün gelecek geleneklerin katýlýðýný O Peygamber kýracaktý
Henüz uzaktý o günlerden ne yazýk ký Kays'ýn çaðý...