İNCİLİ KRAVAT İĞNESİ

Bir gün İngiltere sefiri, mühim bir meseleyi görüşmek için huzura kabulünü rica etmiştir. İki gün sonra Mabeyn dairesinin yakınındaki küçük Selâmlıkta mülakat olmuştur, fakat sefirin, ilk nezaket konuşmalarını bitirip, asıl meseleye girmek için hazırladığı sırada, babam bir maksad-ı mahsus ile o gün kravatına taktığı incili iğneyi çıkarıp, yumuşak bir eda ile: "Mösyö birbirimizi uzun zamandan beri tanımış iki dostuz, geçenlerde tesadüfen, babamın bana çocukluğumda hediye ettiği şu iğne elime geçti. Bence tarihî değeri, gerçek değerinden daha yüksektir, kabul ederseniz pek müteşekkir olacağım. Bir gün beni tahattura vesile olur" diyerek elçiye vermiştir.
Sefir hemen kalkmış, büyük bir şükran duygusu izhar ederek hediyesini babamın elinden almış ve kendi kravatına takmış, sonra da iki elini öpmüştür. "Bu, bilhassa benden sonra çocuklarım için kıymetii bir servet olacaktır" demiştir. Fakat incili iğnenin verilişi ve alınışı ile ilgili muhavere sona erdiği anda, mülakat için tahsis edilen resmî müddet de bitmişti. Sefir, o gün ziyaretinin asıl sebebi olan konuşmayı yapmaya muktedir olamadan, fakat hediyenin muhtemel siyasî mevzu ile ilgili esprisini aldıktan sonra, huzurdan çıkmak zorunda kalmıştır.
Babam sefirleri umumiyetle Cuma Selâmlığından avdetinde kabul eder, kıymetii hediyeler vererek onları, kendi maksadına göre, sevk ve idare etmekte büyük bir maharet gösterirdi.


Şadiye OSMANOĞLU - Babam Abdülhamid - Saray ve Sürgün Yılları