Ben Edebiyatçıların Değil, Edepsizlerin Düşmanıyım.
Ah... Beni edebiyata düşman sanır ve böyle gösterirler­di. Hayır!.. Ben edebiyatın değil, edebsizliğin, edebiyatçıla­rın değil, edebsizlerin düşmanı idim.
Ziya Bey'i Vezirlik ve Valilikle İstanbul'dan uzaklaştır­maya beni iten kuvvet, efkâr-ı umumiye değil, onun bilgisine ve olgunluğuna olan saygımdı. Mithat Paşa, bilgisi ve olgun­luğu ile halka daha müessir olduğu halde, onu Avrupa'ya sür­düğüm zaman, kaç adam sesini çıkardı?...
Ben edebiyata düşman olsaydım. Kemal Bey'e (Namık Kemal) öldüğü güne kadar kesemden aylık vermez ve oğlu­nu saray hizmetine almazdım. (10) Ben edebiyata düşman olsaydım, Ekrem ve Ebüzziya beylerin nazlarını çekmezdim. Ben edebiyata düşman olsaydım, Abdülhak Hamit Bey'i dol­gun aylıklarla rahat yaşatmaktan başka, ara sıra borçlarını da vermek gibi hayırhaklıklarda bulunmazdım. Ben edebi­yata ve tarih bilimine düşman olsaydım, bir ara tacımla, tah­tımla uğraşmak istemiş olan Murad Bey'in (Mizancı Murad) her münasebetsizliğine katlanarak, istifa ettiği halde etme­miş kabul ederek devlet hizmetinde kalmasına razı olmaz­dım! Hayır, tekrar ederim ki ben, edebiyatçıların gerçek ve şefkatli bir dostu idim. Eğer onlara düşman olsaydım, be­nim de sokak ortalarında edebiyatçı ve muharrir öldürecek adamlarım yok değildi!...
(10) Ali Ekrem Bolayır (1867 - 1937) babası sürgüne gönderildik­ten sonra Mabeyn Kâtibi olarak saraya alınmıştır. (1888)
«Ben Yangın Bırakmışım!»
3.Mart.l333 (1917) Beylerbeyi Sarayı

Abdülhamid Han'ın Hatıra defterinden