ABDÜLHAMİD'E DUYULAN KİN İNSANA NELER YAPTIRIYOR?

Tevfik Fikret'in talihsiz manzumesi bir iş kazası gibi görülmemeli. "Bir lahza-i teahhur", devrin aydınlarının Saray'a bakışını yansıtan -puslu da olsa- bir aynadır sonuçta. Nitekim bu olayın üzerinden 45 yıl geçtikten sonra bile bir süreli yayında Fikret kini'nin nasıl büyük bir inatla devam ettiğini görüyoruz. Yazar, Abdülhamid'in Cuma namazı kılmadığını, herkes namazını kılarken padişahın hünkâr mahfelinde sigara tellendirdiğini(!), kendisine verilen jurnalleri okumak için Cuma vaktini seçtiğini utanıp sıkılmadan yazabilmiştir.
Lakin şimdi anlatacaklarımın yanında bu bile hafif kalır. Hilmi Kirtiş adlı yazar, Yıldız'da bombanın patlamasını hakkında şunları döktürüyordu:

Ne oluyordu? Bu, her halde bir suikasttı. Fakat Abdülhamid ölmüş müydü? Acaba millet bu zalimden kurtuldu mu?... Yeşil parmaklıklar kıpkırmızı kan ve et parçalan içindeydi. Bombanın tesiriyle fırlıyan insan etleri hep duvara, parmaklıklara yapışmıştı. Abdülhamid bütün bu etler arasında bir heyulâyı istibdat gibi
camiden çıkarak sarayına dönmüş, tahkikat, nefi[y]ler, hapisler, cezalar icrası için emirler vermişti.(1)

Yazının devamında bomba eyleminin Osmanlı milletini Abdülhamid'in zulmünden kurtarmak için bazı Ermeni vatandaşları tarafından "bin türlü müşkülâtla" gerçekleştirildiğinin anlaşıldığı belirtilmekte ve Ermeniler "cesur" sıfatıyla alkışlanmaktadır. Yani yazar, terörzedelere acıyacağına, terörist Ermeni eylemcilerin bombayı patlatmak için ne büyük zorluklar çektiklerini anlatmayı tercih etmektedir!
Belki Fikret'i anlayabilirim ama olayın üzerinden 45 yıl geçtikten sonra bile kendi ülkelerinin eski de olsa bir devlet başkanına atılan bombayı alkışlayan eller, üstelik yakın tarihinde Ermeni ihanetini yaşamıs bir ülkede yazar diye boy gösterebilmektedir ya. Pes!

(1) Hilmi Kirtiş, "Abdülhamid'e atılan bomba", Aylık Ansiklopedi, Sayı: 2, Ağustos 1949, s. 19.


Mustafa ARMAĞAN - Abdülhamid'in Kurtlarla Dansı